หัวโขน

ถ้าเรามองในสังคม เราจะพบว่าแต่ละคนจะมีบทบาทในสังคมที่ไม่เหมือนกัน บางคนเป็นกรรมกร บางคนผุ้พิพากษา บางคนเป็นตำรวจ บางคนเป็นทหาร ถึงแม้บทบาทของเราจะต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่ผมถือว่าทุกคนย่อมมีเหมือนกัน นั่นก็คือ “เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น” ตราบใดที่การแสดงความคิดเห็นนั้นยืนอยู่บนพื้นฐานของความจริง

นั่นคือในทางทฤษฏี แต่ในทางปฏิบัติจริง การแสดงความคิดเห็นของคนเราถูกจำกัดด้วยตัวแปรมากมายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นสภาพสังคม, บทบาทหน้าที่ของเราในสังคม, กระบวนการคิดของผู้คนในสังคมนั้นๆ ฯลฯ แต่ตัวแปรที่ผมจะพูดในวันนี้ คือตัวแปรด้านบทบาทของเราในสังคม ซึ่งผมเรียกมันว่า “หัวโขน”

ในชีวิตของผม หลายครั้งที่ผมไม่อาจะแสดงความรู้สึกนึกคิดของผมที่แท้จริงออกมาได้ เพราะในบางครั้ง หัวโขนที่ผมสวมอยู่มันก็บังคับให้ผมต้องแสดงในสิ่งที่ตรงกันข้าม

ผมเคยเป็นผู้ช่วยสอนในรายวิชาของทางคณะวิชาหนึ่ง หน้าที่หลักก็คือ การตรวจการบ้าน, ตรวจAssignment, ตรวจแล็บ, ช่วยอาจารย์สอนในบางครั้ง ในหลายๆครั้งที่ผมเห็นนักศึกษาที่ผมคุมอยู่ ที่ความพยายาม, ตั้งใจเรียน แต่เมื่อผมตรวจการบ้านของนักศึกษาคนนั้น ผมพบว่าคะแนนที่ได้มันน้อยเหลือเกิน ไม่คุ้มค่ากับความพยายามเลย ผมรู้สึกเห็นใจ อยากให้คะแนนนักศึกษาคนนั้นเพิ่ม แต่ผมก็ไม่สามารถทำได้ เพราะผมติดหัวโขนของตนเองในฐานะผู้ช่วยสอน ซึ่งการให้คะแนนต้องมีหลักเกณฑ์ เราไม่สามารถให้คะแนนความเห็นใจใดๆ ใส่ลงไปในนั้นได้

ในทางกลับกัน มีนักศึกษาบางคน ตอนเรียนก็ไม่ตั้งใจ คุยในห้อง แ่ต่ตอนทำการบ้านดันได้คะแนนเยอะ (คงเก่งมาตั้งแต่กำเนิด) แต่ผมด้วยหัวโขนที่ผมสวมอยุ่ ผมก็ไม่สามารถลดคะแนนใดๆของเค้าลงได้ เนื่องจากไม่มีอยู่ในเกณฑ์

คนเป็นนายกรัฐมนตรี บางครั้งก็ไม่อาจแสดงความคิดเห็นที่แท้จริงของตนเองได้ เพราะว่าสวมหัวโขนของนากยกอยู่

คนที่เป็นผู้บริหาร บางครั้งก็ไม่อาจแสดงความคิดเห็นที่แท้จริงของตัวเองได้ เพราะว่าสวมหัวโขนของผู้บริหารอยู่

คนที่เป็นวิศวกร บางครั้งก็ไม่อาจแสดงความคิดเห็นที่แ้ท้จริงของตัวเองได้ เพราะว่าสวมหัวโขนของวิชาชีพอยู่

ทำอย่างไรเราถึงสามารถสลัดหัวโขนทิ้งไป และแสดงความรู้สึกนึกคิดออกมาได้อย่างอิสระเสียที ?

Blogged with Flock

Tags: thought, life, social

หายเหนื่อย

โปรเจคเทอมนี้ทำได้ตามเป้า มีงานโชว์
รายงานความก้าวหน้า ก็ส่งแล้ว
เหลือแต่สอบ
เย็นนี้รอลุ้นผล NSC

เหมือนกัน

ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาระหว่างผมกับ รปภ.ของหอพัก เวลา 3.25น.

รปภ. – อือ คุณนี่นอนดึกเหมือนกันนะ ดูซิ ตีสามกว่าๆแล้ว
ผม – ครับ ผมก็กลับหอประมาณนี้ทุกวันแหละครับ
รปภ. – อืม ทำอะไรดึกๆทุกวันอ่ะ
ผม – ทำงานครับ ทำงานวิจัยกับโปรเจคน่ะ
รปภ. – อืม งานของผมกับของคุณนี่ เหมือนกันเลยนะ
ผม – แฮะๆ

ป.ล. ก็จริงของเค้า!! ผมกับเค้าต่างกันตรงไหนเนี่ย?

ข้อคิดจาก สายลับจับบ้านเล็ก

วันนี้ไปดูหนังเรื่อง สายลับจับบ้านเล็กมา ตัวหนังก็สนุกดี เขียนreviewwไว้ ที่นี่

เจ้าจ๊อกพระเอกของเรื่อง โคตรแห่งวิศวกรเลย คิดอะไรแหวกแนวได้ตั้งเยอะ เช่น

• ตะเกียบติดพัดลม
• ร้านหมูกะทะพลังแสงอาทิตย์
• ทีวีพัดลม
• เครื่องอาบน้ำอัตโนมัติ

แต่ละอย่างนี่สุดๆ เอาไปส่ง NSC หรือYSC ก็น่าจะมีโอกาสลุ้นถึงรอบสุดท้ายนะเนี่ย

จากเรื่องนี้ ได้ข้อคิดสำหรับวิศวกรหลายข้อเลย

1. สิ่งบางอย่าง เราทำด้วยใจรัก อาจจะไม่ได้เงิน อาจจะไม่ได้ชื่อเสียง แต่ก็สุขใจ
2. สิ่งบางอย่าง เราทำด้วยใจรักแต่อาจะไม่ถูกใจในบางเรื่อง อาจจะได้เงิน อาจจะได้ชื่อเสียง แต่ก็คงไ่ม่สุขใจเท่าข้อแรก
3. สิ่งบางอย่าง เราไม่มีใจให้มัน แต่อยู่ในกรอบของการตลาด ได้เงิน ได้ชื่อเสียง แต่ไม่ได้ใจเราไป อันนี้ถึงได้เงิน แต่ก็ไม่สุขใจ

ในชีวิตจริง คงไม่มีใครได้มีโอกาสทำแต่ข้อ1เพียงอย่างเดียว อาจจะต้องทำข้อ2และข้อ3บ้าง มันขึ้นอยู่กับเราว่าจะเลือกอะไรมากกว่ากัน ระหว่าง เงิน กับ ใจ

ซ้ายหรือขวา ?

ไปอ่านบล็อกของ p’mk เห็นมี แบบทดสอบจุดยืนทางการเมือง เห็นน่าทำก็เลยลองทำดู

ผลคะแนนที่ได้คือ

Your political compass
Economic Left/Right: -2.62
Social Libertarian/Authoritarian: -2.82

ค่อนข้างแม่นพอสมควร ปกติก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกเอียงซ้ายนิดๆและเป็นเสรีนิยมด้วย ดูจากกราฟแล้ว อยู่กลางๆระหว่าง Nelson Mandela กับ องค์ ดาไลลามะ (คนดังทั้งนั้นเลยวุ้ย)

รูปตัวอย่างของคนดังๆ

ป.ล.1 ศัพที่ใช้ค่อนข้างยาก ควรมีdictionary ไว้ข้างกาย

ป.ล.2 ถ้าให้ ทักษิณ กับ สพรั่ง มาทำ จะได้กันคนละเท่าไหร่หนอ (ทักษิณคงทะลุด้านขวา ส่วนสพรั่งคงทะลุด้านบน 555)