สมัยที่ยังด้อยประสบการณ์ ผมมักคิดอยู่เสมอว่า ทักษะที่จำเป็นสำหรับการเรียนภาษาต่างประเทศนั้นมีอย่างเดียวแต่สองประเภท ก็คือ ทักษะในการเอาความรู้เข้าตัว ซึ่งแบ่งได้เป็นการฟังกับการอ่าน เนื่องด้วยควาคิดเช่นนี้เอง ทำให้ผมพยายามในหลายๆทางที่จะพัฒนา ทักษะในด้านเหล่านี้ขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการเดาศัพท์จากรูปประโยค (อันนี้ใช้บ่อย) ทักษะในด้านการฟัง, ทักษะในการอ่านอย่างรวดเร็ว ซึ่งผลที่ปรากฏออกมาก็คือ ผมสามารถอ่านข่าว ข้อความ แหล่งความรู้ที่เป็นภาษาอังกฤษได้ดีพอตัว สามารถฟังบทสนทนาภาษาอังกฤษที่พูดไม่เร็วนัก ได้พอรู้เรื่อง เป็นต้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผมภูมิใจ และทำให้ผมไม่ค่อยได้ฝึกปรือทักษะด้านอื่นๆเท่าใดนัก
แต่เมื่อผมมีประสบการณ์ ก็ทำให้ได้รู้ว่า การมีทักษะด้านใดด้านหนึ่งเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ เมื่อเราเรียนสูงขึ้น มีประสบการณ์มากขึ้น ทักษะทั้งสองอย่างนั้นไม่สามารถทำให้เราเอาตัวรอดในชีวิตจริงได้ ผมสามารถแปลข้อความต่างๆ ออกก็จริง แต่ผมไม่สามารถแต่งแม้กระทั่งประโยคง่ายๆที่ไม่ซับซ้อนโดยไม่มีจุดผิด ผมพอฟังผู้อื่นพูดได้ แต่ผมไม่สามารถพูดสื่อสารกับคนอื่นได้ ยิ่งเมื่อผมเริ่มทำโปรเจคจบ ก็ทำให้ผมยิ่งมีปัญหามากยิ่งขึ้น เนื่องจากadvisorของผม เป็นคนออสเตรเลีย (Robert Elz) ซึ่งผมต้องเขียนรายงานเป็นภาษาอังกฤษ, present ก็ต้องเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งเมื่อมาถึงตอนนี้ ทำให้ผมนึกเสียดายช่วงเวลาสมัยก่อน ผมน่าจะพัฒนาทักษะด้านต่างๆให้สมดุลมากกว่านี้
อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่าคงยังไม่สายที่ผมจะเริ่มปรับปรุงตัว หากผมพยายามมากพอ ในเวลาไม่นาน ผมคงจะเติมเต็มทักษะในส่วนที่ขาดหายไปได้สำเร็จ ผมหวังว่ามันคงจะเป็นอย่างนั้น….
ี้
