U

ในบรรดาอักษรภาษาอังกฤษทั้งหมด ผมว่าตัวอักษรที่หน้าสนใจที่สุดก็เห็นจะเป็นตัว U เพราะว่าตัว U ตามความคิดของผมมันแฝงไปด้วยปรัชญาหลายอย่าง

ชีวิตคนเรานั้นก็เหมือนตัว U มีขึ้นก็ต้องมีลง ไม่มีใครที่จะขึ้นไปได้ตลอดโดยไม่มีวันลง และในทางกลับกัน ก็ไม่มีใครที่จะลงไปตลอดเช่นกัน แต่ประเด็นสำคัญก็คือ เมื่อเราลงมาถึงจุดต่ำสุดของชีวิตแล้ว เราจะขึ้นไปอีกได้หรือไ่ม่? ซึ่งถ้าหากเรามองตัว U ดีๆ จะเห็นได้ว่าไม่ว่าจะอยู่ที่จุดต่ำสุด แต่สุดท้ายก็จะขึ้นไปอยู่บนจุดยอดไปเสมอ

หากเราลองคว่ำตัว U ก็จะได้ปรัชญาอีกอย่างเช่นกัน จะเห็นได้ว่าเมื่อตัว U คว่ำ การที่เราจะไปถึงจุดยอดของตัว U นั้น เราต้องผ่านจุดล่างสุดก่อนเสมอ ซึ่งก็เหมือนชีวิตคน ไม่มีใครที่จะถึงจุดยอดได้ โดยที่ตัวเองไม่ผ่านจุดต่ำสุดของชีวิตมาก่อน

ถ้ามอง U ในแง่ส่วนตัว ในชีวิตผมได้รับแรงบันดาลใจจาก U ก็หลายครั้ง ขาด U เหมือนขาดใจ (เน่าไปป่าวฟะ)

ป.ล. ขึ้นต้นเหมือนจะดี แต่ไ่ม่รู้ทำไมลงท้ายแบบเน่าๆซะงั้น

หัวโขน

ถ้าเรามองในสังคม เราจะพบว่าแต่ละคนจะมีบทบาทในสังคมที่ไม่เหมือนกัน บางคนเป็นกรรมกร บางคนผุ้พิพากษา บางคนเป็นตำรวจ บางคนเป็นทหาร ถึงแม้บทบาทของเราจะต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่ผมถือว่าทุกคนย่อมมีเหมือนกัน นั่นก็คือ “เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น” ตราบใดที่การแสดงความคิดเห็นนั้นยืนอยู่บนพื้นฐานของความจริง

นั่นคือในทางทฤษฏี แต่ในทางปฏิบัติจริง การแสดงความคิดเห็นของคนเราถูกจำกัดด้วยตัวแปรมากมายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นสภาพสังคม, บทบาทหน้าที่ของเราในสังคม, กระบวนการคิดของผู้คนในสังคมนั้นๆ ฯลฯ แต่ตัวแปรที่ผมจะพูดในวันนี้ คือตัวแปรด้านบทบาทของเราในสังคม ซึ่งผมเรียกมันว่า “หัวโขน”

ในชีวิตของผม หลายครั้งที่ผมไม่อาจะแสดงความรู้สึกนึกคิดของผมที่แท้จริงออกมาได้ เพราะในบางครั้ง หัวโขนที่ผมสวมอยู่มันก็บังคับให้ผมต้องแสดงในสิ่งที่ตรงกันข้าม

ผมเคยเป็นผู้ช่วยสอนในรายวิชาของทางคณะวิชาหนึ่ง หน้าที่หลักก็คือ การตรวจการบ้าน, ตรวจAssignment, ตรวจแล็บ, ช่วยอาจารย์สอนในบางครั้ง ในหลายๆครั้งที่ผมเห็นนักศึกษาที่ผมคุมอยู่ ที่ความพยายาม, ตั้งใจเรียน แต่เมื่อผมตรวจการบ้านของนักศึกษาคนนั้น ผมพบว่าคะแนนที่ได้มันน้อยเหลือเกิน ไม่คุ้มค่ากับความพยายามเลย ผมรู้สึกเห็นใจ อยากให้คะแนนนักศึกษาคนนั้นเพิ่ม แต่ผมก็ไม่สามารถทำได้ เพราะผมติดหัวโขนของตนเองในฐานะผู้ช่วยสอน ซึ่งการให้คะแนนต้องมีหลักเกณฑ์ เราไม่สามารถให้คะแนนความเห็นใจใดๆ ใส่ลงไปในนั้นได้

ในทางกลับกัน มีนักศึกษาบางคน ตอนเรียนก็ไม่ตั้งใจ คุยในห้อง แ่ต่ตอนทำการบ้านดันได้คะแนนเยอะ (คงเก่งมาตั้งแต่กำเนิด) แต่ผมด้วยหัวโขนที่ผมสวมอยุ่ ผมก็ไม่สามารถลดคะแนนใดๆของเค้าลงได้ เนื่องจากไม่มีอยู่ในเกณฑ์

คนเป็นนายกรัฐมนตรี บางครั้งก็ไม่อาจแสดงความคิดเห็นที่แท้จริงของตนเองได้ เพราะว่าสวมหัวโขนของนากยกอยู่

คนที่เป็นผู้บริหาร บางครั้งก็ไม่อาจแสดงความคิดเห็นที่แท้จริงของตัวเองได้ เพราะว่าสวมหัวโขนของผู้บริหารอยู่

คนที่เป็นวิศวกร บางครั้งก็ไม่อาจแสดงความคิดเห็นที่แ้ท้จริงของตัวเองได้ เพราะว่าสวมหัวโขนของวิชาชีพอยู่

ทำอย่างไรเราถึงสามารถสลัดหัวโขนทิ้งไป และแสดงความรู้สึกนึกคิดออกมาได้อย่างอิสระเสียที ?

Blogged with Flock

Tags: thought, life, social

เหมือนกัน

ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาระหว่างผมกับ รปภ.ของหอพัก เวลา 3.25น.

รปภ. – อือ คุณนี่นอนดึกเหมือนกันนะ ดูซิ ตีสามกว่าๆแล้ว
ผม – ครับ ผมก็กลับหอประมาณนี้ทุกวันแหละครับ
รปภ. – อืม ทำอะไรดึกๆทุกวันอ่ะ
ผม – ทำงานครับ ทำงานวิจัยกับโปรเจคน่ะ
รปภ. – อืม งานของผมกับของคุณนี่ เหมือนกันเลยนะ
ผม – แฮะๆ

ป.ล. ก็จริงของเค้า!! ผมกับเค้าต่างกันตรงไหนเนี่ย?

ทางเลือก

ถ้าใครเคยเขียนโปรแกรมมาก่อน ย่อมจะต้องรู้จักโครงสร้างแบบทางเลือก ซึ่งทุกภาษาในคอมพิวเตอร์ย่อมต้องมี

เมื่อเวลาเราเขียนโปรแกรม เราสามารถกำหนดทางเลือกให้กับโปรแกรมของเราเองได้เสมอ นี่คือเสน่ห์อย่างหนึ่งของการเขียนโปรแกรม …. เราควบคุมมันได้ !

แต่หากกลับมามองในโลกแห่งชีวิตจริง ทางเลือกในชีวิตเรามีมากมายเหลือเกิน มากซะจนเราไม่สามารถคาดการณ์ถึงผลที่จะเกิดขึ้นได้

หลายๆสถานการณ์ของชีวิตจริง เราไม่สามารถหาทางเลือกท “ี่ดีที่สุด” ให้กับตัวเราเองได้ เราทำได้เพียงหาทางเลือกที่ “เหมาะสมที่สุด” เท่าที่จะทำได้

ในชีวิตของผม หลายๆครั้งในการตัดสินใจ ผมไม่ได้เลือกทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผม แต่ผมยอมเลือทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผม เพราะบางครั้ง ทางเลือกที่ดีที่สุดของตัวเรา อาจส่งผลกระทบต่อคนอื่นๆในสังคม ในขณะที่ทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด มันทำให้ผมได้ประโยชน์น้อยกว่า แต่ก็ไม่ทำให้คนอื่นได้รับผลกระทบจากการตัดสินใจของผม

แล้วคุณล่ะ จะเลือกทางไหน ระหว่าง “ดีที่สุด” กับ “เหมาะสมที่สุด”